Lety, moya dumo [1]

Lety, moya dumo, v vechirnyu hodynu
Daleko-daleko zvidsil.
Lety, moya dumo, u tuyu hatynu,
Shcho sluhaye kazky topil.

U hatci zyla tam divchyna kohana,
A, moze, zyve – poklonys!
I skazesh yii slovo boljuche, yak rana,
Shcho ya vze ne toi, shcho kolys.

Shcho hasne mii pohlyad i tyhne mii holos,
I skyby zoraly cholo,
Shcho z voli i nevoli posyviv mii volos
I ternya u serce vroslo.

I shepnesh yii, dumo, hai dushu rozdruzyt,
A sercevi skaze: "Korys!"
Chai darmo ne b’yetsya, hai marno ne tuzyt,
Bo ya vze ne toi, shcho kolys.